آمدنت را علفزاران دور خبر می دهند

                                 و شقایق های سرخ دشت

                                                تمام قد خواهند ایستاد

 

همه باران های نباریده

             خاک دشت را میهمان می کنند

                                    و دوباره عطر خاک نم زده

                                        شانه به شانه باد

                                                        کوچه های من و تو را پر خواهند کرد...

 

گام های تند رود ها

                 رو به سوی ما شدن در مفهوم عمیق دریا

                                                    و تمامی حنجره ها آواز سر خواهند داد

 

تو از غرب طلوع خواهی کرد

                          و مثل آن سحابی دور

                                                     پر هستی از طراوت رویش

و من

    همچون ستاره های سوخته

                           هنوز زنده به نظر خواهم رسید!

شاید

            در دل سرخ شقایق های دشت

            در بغض همه باران های نباریده

                                      و در حسرت خاک و هلهله باد...

 

به پایت خواهم ایستاد!

                     و تا آمدنت

                                 هرگز مفهوم عمیق دریا را نخواهم فهمید!

            حنجره من

                          با تو آواز می شود

                                        و آن روزی است که ما به اساطیر زمین خواهیم پیوست...

۱۳۸۸/۱٠/٢٠ساعت ٢:۱٢ ‎ب.ظ توسط سحر نظرات ()
تگ ها: